Openbaring van Johannes. 

“Openbaring van Johannes” zo heet het laatste Bijbelboek, kortweg: “Openbaring”. Wie eraan begint, tuimelt van de ene scène in de andere, van het ene beeldverslag in het andere. Heftige, gruwelijke, weerzinwekkende, liefdevolle, troostende en moedgevende scènes wisselen elkaar af. Een zekere Johannes, de schrijver, verblijft op een eiland en ziet al deze beelden als visioenen voor zich. 

Hoe kun je dat lezen?

Ik denk dat “Openbaring” zich het best laat vergelijken met een schilderij, een groot schilderij vol met verschillende fragmenten van verschrikkingen die mensen meemaken. Het is een vrije weergave van de politieke vervolgingen aan het einde van de eerste eeuw. Één ding ziet de schilder (nog) niet reëel voor zich: dat in die verschrikkingen hulp daagt - maar hij schildert het wel, om de kijkers een hart onder de riem te steken: tranen die gewist worden; een nieuwe hemelse stad die op aarde verrijst. Hij wil de tijd openbreken om troost toe te laten. 

Er zijn er ook die het anders lezen. In fundamentalistische kringen wordt Openbaring als spoorboekje voor de afloop van de wereld gelezen. Het kwaad wordt vernietigd, het goede overwint.

Dat is een gevaarlijke opvatting. Dat is ook een opvatting die oorlog, strijd en verwoesting voedt. Volgens de Amerikaanse theologe Catherine Keller, is deze opvatting hardnekkig aanwezig in het politieke vijandsdenken van de westerse wereld. Deze opvatting voedt ook het schaamteloze gebruik dat we van de hulpbronnen van de aarde maken - als de aarde toch een einde heeft, waarom zouden we dan geen olie blijven oppompen en verbranden? Keller stelt dat het tijd is dat nuchtere christenen en theologen dit Bijbelboek niet langer mogen negeren en roept ze op te laten zien dat je er ook anders mee om kunt gaan.

Die andere omgang is om Openbaring tegendraads te lezen (zoals dat trouwens in het begin van de christelijke kerk ook gebeurde!). Tegendraads is het om dit boek niet te lezen als ontwerp van wat onverbiddelijk komen gaat en daarmee de toekomst vastlegt en afsluit, maar als een ongemakkelijke toneelvoorstelling om het heden open te breken en de sporen van wat nieuw is en hoop brengt nu te ontdekken.

Openbaring is niet bedoeld als een scenario voor het einde van de wereld, maar als een theateravond om ons aan het denken te zetten en in beweging te laten komen. 

Vanuit die invalshoek kunnen we dit grillige Bijbelboek horen. En liever dat, dan dit Bijbelboek onweersproken in handen van fundamentalisten laten. 

Kortom: laten we de komende maanden op ontdekkingsreis gaan door dit Bijbelboek en zien wat het ons kan zeggen.

Het rooster ziet er zo uit:
4 november:             Openbaring 4
11 november:           Openbaring 5*
18 november:           Openbaring 6
25 november:           Openbaring 7, 1-4 en 9-17
2 december:             Openbaring 8*
9 december              Openbaring 10
16 december:           Openbaring 12, 1-17
23 december:           Openbaring 14, 1-7 en 12-1
[de * gemerkte gedeelten slaan we waarschijnlijk over]

Meer over dit Bijbelboek:

* de website van Lucepedia: informatie over Bijbelboek Openbaring

* een interview met Catherine Keller: link naar interview

Ga naar boven
JSN Boot template designed by JoomlaShine.com